Z pewną dozą nieśmiałości zapraszam Was do lektury moich wierszyków. Konstruktywna krytyka mile widziana.

Pejzaż jesienny

Złote liście do tańca porwał wiatr,
barwny dywan już przykrył cały świat,
po cichu wielka szarość skrada się,
dzień gubi godziny,a rok noce i dnie...

Wezmę ciepły szalik, zapnę płaszcz,
dłonie w rękawiczkach skryję przed chłodem,
pod płaszczem grube swetry trzy,
ogrzeją moją tesknotę.

Na polach trawy już śpią,
sójka wciąż się wybiera za morze,
mnie tak jakoś,tak jakoś mi żal,
dzień gubi godziny,a rok dni i noce.

I tak idąc samotnie przez jesień,
choc tak wielu iść chciałoby ze mną,
tesknić będę do Ciebie kochanie,
jak nie tęsknił nikt przede mną...

W tym jesiennym świata pejzażu,
wszystko swoje miejsce ma,
każde drzewo,źdźbło i ptak,
ale mi w tym pejzażu Ciebie,
własnie Ciebie brak.
.......................................................................................................................................
Jakbyś kochał (mnie)

Podaruj mi jeden świt,
tylko jeden wschód słońca...
Bądź przy mnie,kiedy wstanie dzień,
albo bądź już do końca.
Podaruj mi jedną noc,
bądź przy mnie tak blisko,
jakbyś i ty kochał mnie...
kochał ponad wszystko.