Ogólnopolskie Forum Osób Niepełnosprawnych (OFON) • Zobacz wątek

Ula K. · **Dołączył(a):** 6 wrz 2008, 17:44 **Posty:** 238

***
Ściemniło się. Wiatr wył przeraźliwie, pojawiła się gęsta, mlecznobiała mgła. Widoczność była tragiczna, a na domiar złego zaczął padać deszcz.
- O jasny gwint, prawie nic nie widać – zaklęła Ania. Automatycznie przyhamowała i włączyła wycieraczki.
- Odwykłem od takiej pogody. W Bagdadzie to słońce jest przekleństwem, ludzie modlą się o deszcz, a ten, jak na złość nie chce padać.
Zaparkowali na placu przed domem. Ania wyskoczyła z samochodu. Obeszła go wokoło i otworzyła drzwi.
- Anka, co ty robisz? – Major zmierzył kobietę ostrym jak brzytwa spojrzeniem
- Nic, nic, spokojnie.- Odpowiedziała z uśmiechem. Chciała pomóc Piotrkowi, ale ten odepchnął ją tylko. Miał siłę, w końcu był żołnierzem. Anna posmutniała, nie spodziewała się takiej reakcji, mimo to jednak wbiegła po schodach i otworzyła drzwi. Z wnętrza domu lała się jasna poświata. Pachniało też pieczenią, ciepłym ciastem i świeżo zmieloną kawą.
Mamo, jesteś aniołem. Dziękuję. Kocham Cię;*
Wiadomość powędrowała w eter. Sekundę później w torebce zabrzęczał telefon:
To drobiazg, córeczko. Bawcie się dobrze. Odpocznijcie. Też Cię kocham, pa. ;*
Ania schowała komórkę i zbiegła po schodach, kuląc się pod wpływem zimnych kropel. Piotr siedział jeszcze w samochodzie. Ledwie sięgnął po kule na tylne siedzenie. Teraz patrzył przed siebie obojętnym wzrokiem.
- Daj, pomogę ci- usłyszał jak ze źle dostrojonego radia.
- Nie, zostaw – warknął.
- Ale…
- Powiedziałem nie! Nie waż się mnie dotykać, rozumiesz?!
W szarych oczach Ani stanęły łzy, ale Piotr tego nie widział. Był wściekły, krzyczał.
- Cholera! Powinienem był zginąć w tej pieprzonej bazie! Mam w dupie takie życie! Nienawidzę tych debilnych lasek! Nienawidzę, rozumiesz?!*
- Piotrek, chodź do domu, proszę… Błagam cię, nie krzycz, nie na środku ulicy. – Ania rozpłakała się już na dobre. Mówiła cicho, płytko oddychając.- Jeśli… nie… chcesz… nie… będę… ci… pomagać… tylko… na… Boga… chodź… do… domu…

*użyte słowa są niezbędnym elementem dla oddania stanu emovjonalnego bohatera

niunia125 · **Dołączył(a):** 29 cze 2008, 12:42 **Posty:** 545

ciekawe czy ciocia chce aby jej pomagano...

Katrin · **Dołączył(a):** 26 paź 2009, 16:16 **Posty:** 193

Przeczytałam i spodobało mi się! od dzisiaj jestem wierną czytelniczką!
Czekam na dalszy ciąg! Bardzo proszę o szczęśliwe rozwiązania dla całej trójki bohaterów!

Ula K. · **Dołączył(a):** 6 wrz 2008, 17:44 **Posty:** 238

dziękuję. Co do rozwiązań, nie mam jeszcze planu;)

Tomek

Zaczyna się ciekawa historia. No ale teraz musisz to rozwinąć i zakończyć.

lukasz85

bardzo ładna historia podoba mi się

Ula K. · **Dołączył(a):** 6 wrz 2008, 17:44 **Posty:** 238

***
- Ania, Ania, Anulka, nie płacz. Nie chciałem, Anuś, naprawdę…- z każdym słowem głos Piotra stawał się coraz bardziej łagodny. Siedział na kanapie, próbując uspokoić Anię, która zwinięta w kłębek, łkała tuż obok niego. – Przepraszam…- wyciągnął dłoń. Chciał, żeby jego dziewczynka znów poczuła się przy nim bezpieczna. Wiedział, że tym wyskokiem potwornie ją zranił.
- Dlaczego to zrobiłeś? – Spytała, nie patrząc na niego.
- Widzisz… - zaczął, nieco zbity z tropu. – Jestem żołnierzem. Muszę być silny i samodzielny. Nie potrafię pogodzić się z utratą niezależności. Nie jestem w stanie spokojnie przyjmować pomocy.
- Nawet ode mnie? – Głos Ani zadrżał.
- Zwłaszcza od Ciebie! – Zaperzył się Piotr. – Jesteś kobietą, i to nie byle jaką, najbliższą mi na świecie…
- Tak?! I dlatego mnie od siebie osuwasz?!
- Aniu, spójrz na mnie – mężczyzna nachylił się , delikatnie ujmując jej bladą twarz w swoje rozgrzane dłonie. –Posłuchaj, jestem żołnierzem…
- I co z tego?! – Szarpnęła się, wyrywając z jego objęć. – Jesteś jak dziecko. Unosisz się honorem.
Nie nauczyłeś się jeszcze, że każdy ma prawo do słabości i sztuką jest przyznanie się do niej?!
- Aniu, nauczono mnie szacunku do kobiet…
- Rozdarłeś się na mnie na środku ulicy, tylko dlatego że chciałam ci pomóc! TO nazywasz szacunkiem?!Świetnie! Zostawiam cię, żebyś się zastanowił, co jest ważniejsze: miłość, czy twoje debilne zasady! – Wyszła, trzasnąwszy drzwiami. Piotr usłyszał jeszcze, jak energicznie wbiegła na poddasze i w furii, niemal wyrwała drzwi z zawiasów.

niunia125 · **Dołączył(a):** 29 cze 2008, 12:42 **Posty:** 545

piękne

i takie prawdziwe

Katrin · **Dołączył(a):** 26 paź 2009, 16:16 **Posty:** 193

No to rozstanie wisi na włosku!