Chciałbym doczekać takiej chwili, kiedy wrzucę te wiersze w ogień i przyznam, że ich tematyka już mnie nie dotyczy.

_________________________________________________________________________


PAŹDZIERNIK

Kiedy samotność sięga szczytu
A wszystkie pragnienia stają się iluzją
W świadomości pozostaje tylko jedno życzenie
Zasnąć snem twardym jak skała
I nie zbudzić się więcej
Nie zbudzić się…

Próbowałem wstąpić na szczyt lodowej góry
Byłem blisko
Świat widziany z perspektywy ptaka był taki przejrzysty i zrozumiały
Ludzie tak dobrzy i pomocni
Oczami wyobraźni ujrzałem diament
Był tak blisko
Na wyciągnięcie dłoni…

Przegrałem kolejną wielką bitwę
A klęska doprowadziła mnie do dna
Dziś płaczę nad własną mogiłą
Której kształt z każdą chwilą staje się coraz bardziej wyraźny
I nie bawi mnie dzień słoneczny
Który dotąd dodawał otuchy i nadziei
I nie cieszy mnie noc gwieździsta
Która była mi schronieniem

Chłód jesiennego wiatru
Wypełnił wszystkie zakamarki mojego świata
A wszystkie słowa wypowiedziane przez lata
Utraciły sens i utonęły w bezkresie nieistnienia…

Smutne

wiersz pięknie pasuje do klimatu, który teraz przeżywam

_________________


Aniołek - 11.02.2010 (7tc)

hehe zgadzam się z Martą one też mówią dużo o moim stanie w tym niezwykle dla mnie miesiącu jakim jest Październik...

_________________
Adka ,, Najpiękniejszy uśmiech ma ten kto wiele wycierpiał''.

Potrafisz ująć w piękne słowa to, o czym inni myślą.Twój wiersz przyprawił mnie o gęsią skórkę, a to zdarza mi się tylko w wyjątkowych sytuacjach. Opera, piosenka aktorska lub przepiękny wiersz. Dziękuję. Dzięki Tobie wiem, że jestem człowiekiem. Czuję!!!

_________________
Człowiek zmienia się od dzieciństwa po grób. Kiedy jest więc sobą?