Tryptyk o poranku


***
Byłam o poranku
szeptem
by nie spłoszyć
mistycznej mgły
która owinęła
bose stopy
i źdźbła traw.
W zieloności łąki
ospałej po nocy
byłam ważką
a może nieważkością?


***

Zawisłam na skraju nocy
czekając na poranek.
Pachniało konwalią i bzem…
Wybrałam wiosnę
by się odrodzić w jej pięknie
pośród ptaków i drzew,
by w dłoniach przynieść
wilgotne gałązki nadziei
i blady zarys szczęścia.


***


Spójrz -
otoczyłam naszą przystań
rajskim ogrodem
by w twoim spamiętaniu
unosiła się woń kwiatów.
Dotknij -
atłasu płatków róży
i przypomnij sobie
jak kiedyś dotykałeś mnie.
Zatrzymaj się –
na choćby skrawek chwili
i rosą letniego poranka
obmyj naszą zakurzoną miłość.

_________________
"Jesteś dzieckiem wszechświata nie mniej niż drzewa i gwiazdy, masz prawo być tutaj" Desiderata, Baltimore 1692 r.
Ty [you] również.....

Te wiersze są piękne. Po prostu poezja

_________________
Człowiek zmienia się od dzieciństwa po grób. Kiedy jest więc sobą?

wow... co mam więcej powiedzieć

_________________
Człowiek staje sie mądry z wiekiem - najczęściej jest to wieko od trumny

Piękny tryptyk to poezja liryczna misternie utkana z detali przyrody z czystością i świeżością doznania nadziei szczęścia porusza odbiorcę takiej poezji...

_________________
Róża Jerycho

Czas na pewne zmiany. Zmieniamy się wszyscy, przewartościowujemy swoje dokonania, dojrzewamy i tracimy złudzenia.

Dziękuję...
Wrzucę niekiedy coś tutaj, wiersze są z różnych czasów, zarówno odległych jak i niedawnych. Trochę celowo zmieniam chronologię, bo przecież nie historia mojego życia jest tu istotna, ani to, co jest fikcją literacką, a co nie. Istotny jest sam wiersz, bo jaki by nie był, w danym momencie pozwalał wyzwolić konkretne emocje.

Pozdrawiam wszystkich.

Makatki

Utykam duszą bezsilną.
Kompromisy rozpostarte
jak białe prześcieradła
między Tobą a mną
trzepoczą gniewnie
rozdzierane Twoją wolą.
Chwilą niepomyślną
dewastujesz
cegłę po cegle rozbijasz.
Czuję zimne podmuchy
panoszące się w wyrwach
naszego schronienia…
Haftuję z wybaczenia
ciepłe makatki
i staram się powstrzymać
zimny wiatr.

_________________


Aniołek - 11.02.2010 (7tc)

Dla Mamy

Mamo ukochana
za duża już jestem
by w ciepłości
Twoich dłoni
chować twarz
kiedy na rzęsie
drga smutna łza.
Skrywam ją
by nie pogłębiać
Twoich zmarszczek.
A jednak wciąż
schronienia szukam
w miłości Twojej...
Takie proste było
moje dzieciństwo
wśród gwaru
radosnej rodziny.
Wspomnienia
pachną piernikowo
i szczęśliwie.



Dla Taty

W każdym mężczyźnie
szukałam Ciebie.
Nie znalazłam...
Uwielbiam pejzaże
te nasze rodzinne
kiedy przy stole
suto usłanym
pysznościami mamy
śmiech Twój beztroski
i talent do forteli
skacze po Nas
jak dobra iskra.
Czułość i wzruszenie
osiadło we mnie
kiedy spamiętuję
Twoją szlachetność.
I Twoje oddanie...

_________________
Zapraszam na mój blog:
www.piekne-chwile.blogspot.com
Pozdrawiam serdecznie )

_________________


Aniołek - 11.02.2010 (7tc)

Piękne liryki widać, że poetka ma szczęśliwe dzieciństwo wynikające ze wspaniałych Rodziców...tak, jak swego czasu śpiewała Urszula Sipińska: " Cudownych rodziców mam..." to wzruszające i budujące

_________________
Róża Jerycho