|
****
W ciemności słychać stłumione dźwięki,
To deszcz, drobny, delikatny, miękki
Każda kropla cichuteńko o parapet dzwoni,
jak łza, którą niebo potajemnie roni,
nad smutnym, nieodmiennym duszy mojej losem,
tak dotkliwie zranionej codzienności ciosem...
Rozpaczliwe i smutne gitary tej dźwięki
są jak mej duszy długo ukrywane lęki
przerażonej, samotnej, małej, zagubionej
na rozstaju dróg wielu sobie zostawionej...
I nie wie dusza maleńka, co jej czynić trzeba,
ratunku czekać od ludzi, czy z nieba?
I słucha dusza samotna muzyki pogody,
jakby w niej chciała usłyszeć dźwięki cichej zgody
na wolę Tego, Który na ziemię popatruje z nieba
i sam wie najlepiej, co duszy płaczącej potrzeba
A mała duszyczka wciąż za nowym swym pragnieniem goni
i tylko deszcz nieodmiennie gdzieś za oknem dzwoni...
[ Dodano: Pon Maj 25, 2009 20:15 ]
****
Usiądź, posłuchaj jak gwiżdże
Zwariowany czajnik
Chyba jedyny taki, już niepowtarzalny...
Czujesz...?
W powietrzu unosi się
Aromat parzonej herbaty
Upajający, niemal jak narkotyk...
Przyszedłeś porozmawiać
A ja mówię o herbacie.
To dziwne, ale nie potrafię inaczej
Onieśmiela mnie Twoja obecność...
Zostań jeszcze...
Ten dom taki pusty,
Taki samotny...
Za oknem pada gęsty deszcz
A ten dom taki pusty...
Nie zostawiaj mnie samej,
Przecież boję się ciemności...
Już nie rozmawiamy
Nawet o herbacie
Ale jej zapach
Wciąż unosi się w powietrzu...
_________________
W strugach deszczu najdziwniejsze jest to, że gdzieś tam skryły się łzy, rozpłynęły marzenia...
|
Nowości
Mapa Strony
Index Mapy strony
RSS
