oto pierszy fragment
Sandra była szczęśliwa. Miała przed sobą całe dwa tygodnie, które spędzi w wyjątkowym miejscu. Jechała korytarzem na wózku elektrycznym rozglądając się ciekawie. Każdy nawet najmniejszy kąt miał dla Sandry duże znaczenie.
- Tutaj się wszystko zaczęło-pomyślała rozmarzona mijając salę do ćwiczeń.
Nagle przystanęła widząc grupkę ludzi siedzących na nalej skórzanej kanapie. Obok niej stały jeszcze dwa wózki inwalidzkie wszyscy wyglądali na szczęśliwych. Byli jak jedna wielka rodzina. Sama nie wiedziała kiedy oczy jej oczy zrobiły się wilgotne.

Imienniczko tekst jest interesujący, wzbudza zainteresowanie czekamy na rozwinięcie fabuły, czyli na ciąg dalszy: na opis miejsca, w którym znajduje się bohaterka, co sprawiło, że jest szczęśliwa ...

_________________
Róża Jerycho

- przecież to było tak dawno- powtarzała sobie starając się hamować łzy.
Sandra gwałtownie ruszyła do przodu, było jej wszystko jedno gdzie jedzie, chciała tylko żeby nikt jej nie widział w tym stanie, chciała jak najszybciej zostać sama i móc się wypłakać. Jechała tak szybko, ze w pewnym momencie straciła panowanie mad wózkiem i z duża siłą uderzyła w ścianę
-Nie chcę!- wrzasnęła tak głośno, że luzie którzy przechodzili obok oglądali się na nią ze zdziwieniem.
Nie mogła już opanować łez ,czuła, że tama która tak starannie budowała w swoim sercu rozpada się na mała kawałeczki płakała tak mocno, że chwilami brakowało jej tchu. Nawet nie była świadoma, że wokół niej powitało małe zbiegowisko.
_Nic ci jest? -zapytał młody chłopak siedzący na wózku sportowym, a nie otrzymawszy od Sandry odpowiedzi zapytał jeszcze raz tak samo spokojnie. Dziewczyna wcale nie miała ochoty odspowiadać na jego pytanie, mimo to kiedy zadał to samo pytanie po raz trzeci pokiwała przecząco głową w nadziei, że tajemniczy nieznajomy w końcu da jej spokój.
Niestety przeliczyła się.
- Cale szczęście
-Mam na imię Paweł- Powiedział uśmiechając się do niej przyjaźnie
Sandra znów miała ochotę uruchomić wózek i pojechać prosto przed siebie. Czuła, że rozpiera ją złość nad którą nie panuje. Paweł jakby wyczuwając to delikatnie ujął ja za rękę i położył na jej kolanie.
- Chyba będzie lepiej jak sobie stąd pójdziemy – stwierdził patrząc jej w oczy.
- My? -Zapytała zirytowana- Ja nigdzie nie idę. Zostaw mnie w spokoju!
- Nie zostawię- odpowiedział spokojnie Paweł - Tak łatwo się mnie nie pozbędziesz
Sandra dała za wygraną. Nie miała siły z nim walczyć. Bała się tylko, że będzie chciał ją odprowadzić do pokoju. Nie chciała tam wracać. Na samą myśl o tym, że będzie musiała złożyć maskę zrobiło jej się zimno.

_________________
Zapraszam na mój blog:
www.piekne-chwile.blogspot.com
Pozdrawiam serdecznie )

Jechali korytarzem obok siebie bez słowa. Czuła,. że emocje, którymi była przepełniona powoli z nie uchodzą jak z napełnionej powietrzem piłki do pompowania przez słomkę jej jednej z najbardziej lubianych zabawek z dzieciństwa. Chciała mu wytłumaczyć całą tą sytuację usprawiedliwić swoje irracjonalne i niepoważne zachowanie, ale nim zebrała w sobie siły obydwoje znaleźli się przed drzwiami z numerem trzydzieści i chłopak zaprosił ją do środka. Pokój nie różnił się niczym od tego w, którym mieszkała ona. Był duży jak na pokój w takim ośrodku, tak, że przy odrobinie uwagi mogłaby manewrować wózkiem. Za wejściowymi drzwiami stała wielka szafa. W głębi pokoju stał telewizor, a na dodatek kanapa i dwa fotele, obok łóżka stała szafka nocna. Pierwszą rzeczą na którą Sandra zwróciła uwagę była oparta o ścianę gitara. Ustawiła się tyłam do okna, chciała mieć cały pokój w zasięgu wzroku.
-Chcesz coś do picia?- Zapytał Paweł zamykając za sobą drzwi.
-Nie, dziękuję Powiedziała dziewczyna czując, że jedyne co może teraz zrobić, to go przeprosić i jak najszybciej stąd wyjść.
-Słuchaj- Zaczęła- Bardzo cię przepraszam za…
Nie dokończyła, bo głos jej się załamał.
- Nie hamuj łez. -Powiedział Paweł- Poczuła jego rękę na swoim ramieniu.

_________________

Aniołek (11.02.2010r. - 7tc.)

No,no,no Ela niewiedziałam,że tak pięknie piszesz.

_________________
http://lusillasworld.blogspot.com/

Pięknie,cudnie!!!

_________________
Po kazdej burzy świeci słońce

- Chyba dawno nie płakałaś- Powiedział cicho Paweł i westchnął głęboko.
Sandra nie odpowiedziała nic, choć w głębi duszy wiedziała, że musi przyznać Pawłowi racje nie płakała prawie nigdy, a jeśli już to w poduszkę i po kryjomu. W dalszym ciągu czuła delikatne głaskanie po ramieniu
- Dlaczego siedzisz na wózku?- Zapytał nagle.
- Man porażenie mózgowe- odpowiedziała już spokojnie, a ty?
-Jako dziecko miałem wypadek samochodowy. W jego wyniku dolna część mojego kręgosłupa trochę się pogruchotała- Odpowiedział Paweł lekko się uśmiechając.
Był to uśmiech innego rodzaju, niż ten, który widziała na jego twarzy do tej pory. Oczy przedtem spokojne, teraz wydawały się pełne dziwnego lęku.
-Przecież to ja powinnam go pocieszać, a nie on mnie- pomyślała zawstydzona- ale ze mnie egoistka. Było jej tym bardziej głupio bo nastała niezręczna cisza. Już nie głaskał jej po ramieniu. Teraz trzymał rękę na jej podłokietniku.

_________________
Tak mnie skrusz, tak mnie złam, tak mnie wypal Jezu, byś został tylko ty, byś został tylko ty jedynie ty....http://za-szyba.bloog.pl

Mnie również się podoba. Elu - pisz dalej, czekamy na kolejne części

_________________
Piszę poprawnie po polsku.

Dokładnie, czekamy na dalszy ciąg

_________________

Aniołek (11.02.2010r. - 7tc.)

- O czym myślisz- zapytała w końcu Sandra, bo cisza wokół nich stawała się co raz bardziej nieznośna.
- O tobie- Odpowiedział Paweł.
- A konkretnie?- Zapytała przerażona dziewczyna.
- Nie bój się, nie uważam ciebie za wariatkę- Powiedział chłopak manewrując wózkiem tak, że stanęli naprzeciwko siebie i poparzył jej w oczy. Sandra spuściła głowę. Jednak zanim to zrobiła zwróciła uwagę na kolor jego oczu. Były koloru kasztanów. Zdziwiła się, że dopiero teraz to spostrzegła
- muszę już iść,

_________________
Tak mnie skrusz, tak mnie złam, tak mnie wypal Jezu, byś został tylko ty, byś został tylko ty jedynie ty....http://za-szyba.bloog.pl

_________________

Aniołek (11.02.2010r. - 7tc.)

Ok, odprowadzę cię.
- Sama sobie poradzę- Stwierdziła Sandra, a jej głos zabrzmiał nieprzyjemnie, choć wcale tego nie chciała.
- Wiem, że sobie poradzisz, ale mimo wszystko chcę cię odprowadzić, , bo cię polubiłem.- Powiedział Paweł kładąc nacisk na ostatnie słowa.
Sandra dała się przekonać. Ruszyli korytarzem. Było już stosunkowo późno, bo światła które zazwyczaj się paliły, teraz były już pogaszone.
- Która godzina?
- Dwudziesta druga.- stwierdził chłopak odrywając jedną rękę od rozpędzonego koła i biorąc w nią komórkę, która wisiała na jego szyi.
- O jejku, miałam być w pokoju na dwudziestą. –nacisnęła guzik, wózek przyspieszył.
- Poradzisz sobie w widzie
- Tak
- Jak otworzą się drzwi, to zdecydowanie do tyłu.
- Wiem- Powiedziała wchodząc do windy.
Nacisnęła guzik z numerem dwa. W myślach powtarzając zdecydowanie do tyłu, zdecydowanie do tyłu…
- Udało się,- Pomyślała dziewczyna, kiedy w końcu wydostała się z windy. Po krótkiej chwili dołączył do niej Paweł.
- Dzielna dziewczynka- Powiedział chłopak głaszcząc ją po głowie.
Stanęli przed drzwiami pokoju numer zero siedem.
-To tu.
Piotrek cicho zapukał. Po chwili usłyszeli odpowiedź.
- Proszę
Chłopak szarpnął za klamkę.

_________________
Tak mnie skrusz, tak mnie złam, tak mnie wypal Jezu, byś został tylko ty, byś został tylko ty jedynie ty....http://za-szyba.bloog.pl

całkiem interesujące. Tylko gdzie dalszy ciąg Elu narobiłaś nam ochoty do dalszych wątków, więc nie możemy się doczekać kontynuacji

_________________
Mówię do chwili...zatrzymaj się, jesteś zbyt piękna, by odejść

- No nareszcie! Gdzieś ty była!- Krzyknęła matka Sandry, gdy tylko ich zobaczyła. W jej głosie słychać było zdenerwowania.
Była ładną kobietą. Miała zadbane blond włosy średniej długości oczy w zależności od jej nastroju były, albo szare, albo zielone. Trudno było określić ich rzeczywisty kolor. Lat czterdzieści sześć.
- Przepraszam mamo straciłam poczucie czasu.- Przyznała się dziewczyna.
- To trzeba było łaskawie spojrzeć na zegarek, przecież masz na ręku!- Powiedziała kobieta ironicznie.
- Bardzo przepraszam, to moja wina, to ja zagadałem pani córkę- Wtrącił się w tym momencie Paweł.
- Jak ci na imię?- Zapytała sprawiając wrażenie, jakby dopiero teraz spostrzegła, że Sandra nie jest sama.
Paweł – Przedstawił się grzecznie chłopak.

_________________
Tak mnie skrusz, tak mnie złam, tak mnie wypal Jezu, byś został tylko ty, byś został tylko ty jedynie ty....http://za-szyba.bloog.pl

Ela, coraz ciekawiej Też śledzę twoje opowiadanie. Ciekaw jestem teraz, co na to wszystko powie Sandry mama?
Pisz dalej, ani się nie spostrzeżesz, jak opowiadanie zamieni się w książkę

_________________
http://www.muzykamarcina.yoyo.pl
Wińcie grzech, nie grzesznika. Wińcie kawę, nie Komurina!

lol jesteś Boska

_________________
a słowo stało się czynem

Miło mi- powiedziała Iza odwzajemniając uśmiech.
- Ja naprawdę nie chciałem, żeby pani martwiła się o córkę, po prostu się zagadaliśmy.
- Już w porządku, tylko na drugi raz daj mi jakiś znak, że się spóźnisz.
- Dobrze.-Powiedziała cicho dziewczyna oddychając z ulgą.
- Muszę już iść.- Stwierdził chłopak delikatnie głaszcząc Sandrę po ramieniu.- spotkamy się jutro?
- Nie wiem. – wydusiła z siebie w końcu zdziwiona dziewczyna.
- Masz rację. Nie na co za dużo planować. Zobaczymy jak to się jutro wszystko poukłada. Do widzenia i jeszcze raz przepraszam za kłopot.
W kilka sekund później obie widziały już tylko zarys pędzącego korytarzem wózka. Weszły do pokoju. Matka sandry wyjęła pidżamę z dużej niebieskiej torby podróżnej i położyła ja na łóżku córki.
- A ty co robiłaś przez ten czas kiedy mnie nie było?- Zapytała Sandra Starając się, żeby jej głos zabrzmiał pogodnie.
- Nic ciekawego- Odpowiedziała zdawkowym tonem Iza.
W czasie kąpieli nie odzywały się do siebie. Kiedy dziewczyna leżała już ubrana w łóżku pomyślała. -To nie tak miało być. „Pod twoją obronę uciekamy się święta Boża rodzicielko”… Modliła się tak długo aż zasnęła…

_________________
Tak mnie skrusz, tak mnie złam, tak mnie wypal Jezu, byś został tylko ty, byś został tylko ty jedynie ty....http://za-szyba.bloog.pl

już kiedyś mówiłam i powtórzę raz jeszcze.... DOSKONAŁE, DOSKONAŁE POD KAŻDYM WZGLĘDEM

_________________
W strugach deszczu najdziwniejsze jest to, że gdzieś tam skryły się łzy, rozpłynęły marzenia...