|
Skopiuję artykuł, na wypadek, gdyby po jakimś czasie link stał się nieaktywny:
Polska Gazeta Krakowska: Fajny, przystojny facet, chętny do roboty, talent ma - tak o swoim podopiecznym mówi trener Kazimierz Woźnicki. 21-letni Marcin Ryszka, student I roku zarządzania krakowskiej Akademii Górniczo-Hutniczej, z zakończonych właśnie mistrzostw świata w pływaniu dla osób niewidomych i słabowidzących w Turcji przywiózł sześć medali. I zapowiada, że to tylko rozgrzewka przed paraolimpiadą w Londynie w 2012 roku.
Trzy złote medale są za pływanie stylem klasycznym na 50, 100 i 200 metrów. Marcin, zdobywając te medale, pobił przy okazji rekord Polski. Jest jeszcze srebrny medal i dwa brązowe.
Na basenie Marcin musi sobie radzić zupełnie bez wzroku.Nie widzi nic, nawet światła. W wieku pięciu lat zachorował na retinoblastomię - nowotwór złośliwy oczu, na który zapadają dzieci.
Gdy miał siedem lat, wyjechał z rodzinnych Czechowic-Dziedzic do Krakowa, żeby tu się uczyć w szkole dla niewidomych przy ul. Tynieckiej. Miał zajęcia na basenie, ale nie od razu został pływakiem.- Jako dziecko bałem się wody - opowiada Marcin. I dopiero tak gdzieś w czwartej klasie podstawówki złapał bakcyla.
- Pojechałem na pierwsze zawody, był pierwszy sukces. Pomyślałem, że to fajne - opowiada. Gdy był w pierwszej klasie gimnazjum, zaczął trenować codziennie. Jeździł na zgrupowania i treningi do Warszawy. Od trzech lat trenuje pod okiem Kazimierza Woźnickiego z AGH. - Przyjaciele odprowadzali Marcina na przystanek autobusowy, żeby z internatu na Tynieckiej dojechał na basen - opowiada Woźnicki. - I przyprowadzali go tutaj, czekali, gdy ćwiczył. Robili sobie dyżury - dodaje.
Przyjaciele pomagają też Marcinowi na uczelni. Chłopak ma zresztą indywidualny tok studiów. To konieczne, kiedy poświęca się tyle czasu na treningi. Ostatnio, z okazji mistrzostw, miał np. trzytygodniową przerwę w zajęciach.
Trener podkreśla, że nie jest łatwo uczyć osobę niewidomą. - Marcin nie widzi przecież, jak trzeba pływać, żeby być technicznie poprawnym. Trzeba to tłumaczyć bardzo obrazowo albo wejść do wody i go ustawić - dodaje.
Na basenie chłopak musi mieć punkt odniesienia, dlatego pływa wzdłuż linii. Odległość może ocenić, licząc ruchy, bo przecież baseny mają określone wymiary. Albo też na końcu basenu stoi trener i kijem uderza Marcina, żeby wiedział, że jest już przy brzegu. - Kiedyś ludzie na basenie mnie pytali, czemu tak ciągle biję tego pana - śmieje się Kazimierz Woźnicki.
Teraz, po mistrzostwach, Marcin ma chwilę odpoczynku. Pływa więc tylko raz dziennie, ale już po Wielkanocy wróci do dwóch treningów każdego dnia. W lipcu będą mistrzostwa Europy, a że Marcin jest mistrzem świata, to nie wypada nie jechać.
- Bywają takie dni, że się nie chce, ale tak właśnie wyrabia się charakter - opowiada chłopak. - Słabi odpadają. Później na zawodach to wychodzi, kto nie pływał codziennie - dodaje. Zresztą na zniechęcenie Marcin ma jeden niezawodny sposób: - Kiedy mi się nie chce, to myślę sobie, jak stoję na podium i grają Mazurka Dąbrowskiego.
Na co dzień zmaga się z jeszcze jednym problemem. W całym Krakowie nie ma ani jednego 50-metrowego basenu, takiego jak na zawodach. Jedynie 25-metrowe. - Proszę napisać, żeby wybudowali - podkreśla Marcin.
Polska Gazeta Krakowska, Edyta Tkacz
(SG)
Nie masz wystarczających uprawnień, aby zobaczyć pliki załączone do tego postu.
_________________  Piszę poprawnie po polsku.
|
Nowości
Mapa Strony
Index Mapy strony
RSS
