Wzruszające są historie ludzi, którzy mimo barier, jakie tworzy im niepełnosprawność, a może częściej nawet tzw. "zdrowe" społeczeństwo, potrafią walczyć o swoje szczęście, o prawo do normalnego życia.
Postanowiłam napisać pracę magisterską na ten właśnie temat. Znalazłam już wielu wspaniałych ludzi, którzy udowadniają swoim życiem, że nie tylko nie są "gorsi", ale właśnie sytuacja życiowa, w jakiej się znaleźli, dała im motywację, by być kimś więcej niż tylko przeciętnymi obywatelami europy.

Ale ja nie o tym chciałam..

Po prostu zastanawia mnie, czym dla człowieka (w tym również dla osoby zmagającej się na co dzień z własną niepełnosprawnością) jest tytułowy Mount Everest.

Pytanie nie jest łatwe.. sama mam problem, by sobie na nie odpowiedzieć...

Potwornie spodobało mi się to zdjęcie: http://www.garnek.pl/sebollo7/1930923/k ... swoj-mount . Jest takie wymowne..

Czy znajdzie się ktoś, kto podzieli się odczuciami na temat własnego "szczytu"?

Może ktoś z Was stanął kiedyś przed wyzwaniem, które dla innych wydawać by się mogło czymś błachym, a dla niego było powodem do dumy i satysfakcji?

Pozdrawiam, magda

Witaj, tak każdy ma jakiś swój szczyt do zdobycia,
a fotka ze slimakiem jest super.

_________________
Pozdrawiam, Robert.