Mam od urodzenia MPdz. Nie chodzę samodzielnie. Mimo to zawsze starałam się zyć normalnie. Jednak od kilku lat, po skończeniu studiów jestem praktycznie uziemiona w domu. Znajomi mają swoje życie rodziny. Ja zostałam sama.
Nie mogę się pochwalić dziećmi awansem w pracy. zrezygnowałam prawie z normalnego życia. Czuję się jak mebel nikomu niepotrzebny. Czy wy też macie podobne odczucia?. Myślałam o poszukaniu pomocy psychologa ale nie wiem jak się do tego zabrać?. Nadmienie że mieszkam z rodzicami dbają o mnie. Ale straciłam sens życia. Podejmowałam różne próby aktywności , ale wiadomo jak jest z pracą

Znajomi ja to znajomi mają swoje życie i swoje sprawy. Moi znajomi zaczeli odsuwać się coraz bardziej odemnie im moja choroba posuwała się do przodu. W pewnym momencie miałem taki kryzys że musiałem skorzystać z pomocy psychiatry. I polecam to każdemu w głębokiej depresji.

Kasia, zima to i każdego deprecha dopada, nawet zdrowego.
Moim zdaniem to nic wielkiego, każdy ma takie kryzysy.
Przemyśl sobie w zimie, co byś chciała robić na wiosnę. Może masz w pobliżu jakieś ciekawe miejsca, możesz zainteresować się fotografią, może odważysz się wyjść na basen, możesz założyć bloga. Wiem że to wszystko nie to czego oczekujemy, ale zawsze to jakaś recepta na własne smutki.

To zależny na ile Kasia jest sprawna.Czy może utrzymać aparat,czy może pływać itp. A może nie ma jak i z kim wyjść? Nie wiem co Ci poradzić.Bo ja mam szczęście do ludzi.Jeszcze mam jak wychodziłam na spacery dzięki przyjaciółce. Ale kto wie,nigdy nic nie wiadomo.Kiedyś gdy nieco czułam się samotna odwiedzałam czat ipon i to forum...Nie wolno się poddawać. Warto czasem się pomodlić o bliska osobę dla siebie.

_________________
http://witaj-w-atelier.blogspot.com/

Nie mówisz co Cię ogranicza, tak konkretnie, co jest w Twoim zasięgu. Złapała Cie lekka deprecha, ale to nic strasznego, dobrze, że w porę to zauważyłaś. Coś spróbujemy z tym zrobić

_________________
Ilizarowicze łączmy się na www.aparatilizarowa.pl !
Klikajcie LUBIĘ TO! :)
Możesz pomóc w moim leczeniu... KRS:0000270809 / CEL SZCZEGÓŁOWY 1%: BASANDOWSKA, 1307

Lucy
Wiem, że to zależy od sprawności. Ale wiele tez zależy od pomocnika, opiekuna.
No trzeba próbować coś robić na miarę własnych możliwości.
Z resztą, sama jesteś doskonałym tego przykładem.

ilsa - zawsze tak jest. Ktoś dojrzewa - zmienia mu się perspektywa - ważniejsza jest - jego własna rodzina i zapewnienie jej jakiś warunków bytowych - ważne żeby utrzymywać kontakt z osobami ,które są tego warte:).

Przyjaciele nie tylko mówią o pracy i rodzinie - może warto żebyś rozwijała swoje hobby

PS Pracować można również przez kompa = telepraca.

_________________
Zachęcam do obejrzenia i rozsyłania wśród znajomych.Miłego oglądania;-)

http://www.youtube.com/watch?v=vwVnogxSKQE&list=HL1337635196&feature=mh_lolz

Dziękuję wszystkim za odpowiedzi. Własciwie oprócz niechodzenia jestem w miarę sprawna. Cały czas walcze żeby być jak najmniej zależna od kogoś. Po prostu czasem jest trudno. Bo trzeba ciężko walczyć o to co inni mają. Praca samodzielność. i normalne w miare zycie

Kasiu będzie dobrze

_________________
Żadna droga nie jest trudna, gdy idziemy razem...

Ja myślę, ze w takie depresje i doły wpadają nie tylko osoby niepełnosprawne. Często zdarza się to osobom, które kończą studia, urywają się wtedy kontakty ze znajomymi, większość zakłada rodziny, zajmuje się pracą, żoną, mężem zaraz potem dziećmi. Dlatego ważne jest chyba żeby poznać osoby które mają czas na spotkanie, które są również samotne.
Oczywiście osoby niepełnosprawne mają o wiele trudniej, mają pewne ograniczenia ruchowe, często nie mogą same wyjść z domu. Dlatego myślę że dobrą radą jest uczestnictwo w różnych programach wsparcia osób niepełnosprawnych, dzięki temu można poznać inne osoby w podobnej sytuacji. Internet też jest bardzo dobrym miejscem "spotkań" ludzi niepełnosprawnych. Tutaj każdy jest bardziej sobą, można się wiec lepiej poznać. No i nie wymaga to wychodzenia z domu:)
Jest wiele stron przeznaczonych dla osób niepełnosprawnych, ja ostatnio natknęłam się na nowy portal. Można tam poznać nowych znajomych, zyskać przyjaciół, być może nawet odnaleźć miłość Są tam tez ciekawostki i newsy przeznaczone dla osób niepełnosprawnych, może pozwolą na uaktywnienie się
Link dla zainteresowanych www.konektia.pl

Pozwole sobie skrobnąć pare słówek.Moja żona ma MPD.3 Kończynowe porusza się na wózku.wychowywała się na wsi troche u dziadków i u rodzicow.Kontakt miala jedynie z członkami rodziny .kuzyni. Nigdzie jej niezabierano bo poco lepiej by siedziała w domu .Pare razy zawiodła sie na znajomościach ź netu.Gdy się poznaliśmy i zaczeło sie na poważnie,zaczeła się izolować. Juź nie szukała znajomości na internecię,kontakty z kuzynami osłabły do minimum.ale zauwaźylem źe próbuje tez mnie odizolować od innych

W jaki sposób,Adamie? Nie pozwala Ci wychodzić z domu bez niej?

Tak m.in.jak zobaczy źe ktos do mnie napisze to jęst nadąsana.nie rozumie źe ja chcę mieć znajomych dla nas wspólnych.a nie tylko praca dom.i towarzystwo teściów bo u nich mieszkamy .zdarza sie ze jeśt chorobliwie zazdrosna.jak sa jakies imprezy rodzinne to woli bysmy zostali w domu .jak wyjde z domu to dostaję pełno esmsów .chce mnie tylko na wyłączność.itp

Baca to nie brzmi dobrze... Próbowałeś z nią rozmawiać, że nie może Cię tak trzymać "na smyczy"?

_________________
Ilizarowicze łączmy się na www.aparatilizarowa.pl !
Klikajcie LUBIĘ TO! :)
Możesz pomóc w moim leczeniu... KRS:0000270809 / CEL SZCZEGÓŁOWY 1%: BASANDOWSKA, 1307

Rzeczywiście nie brzmi to dobrze, z tego co piszesz Twoja żona nie ma znajomych , przyjaciółek, unika nawet imprez rodzinnych, tak więc jedynym towarzystwem jesteś Ty, tak to zrozumiałam mam nadzieję że dobrze, i teraz tak- jak Ty chcesz poznać kogoś , zaprzyjaźnić się , ona czuje się zagrożona, oczywiście jest to strach irracjonalny ,ale pewnie jej wydaje się , że możesz się od niej odsunąć, może było by dobrze jakbyś ją do tego wciągnął, chodzi mi o to żeby ona też zarejestrowała się choćby i tutaj ,popisała z innymi , może to coś zmieni.

Myślę Adamie, że w dużym stopniu wynika to z faktu, że całe lata trzymana była "pod kloszem", w niemal całkowitej izolacji od innych. Ale - jak piszesz w innym miejscu - zacząłeś ją spod tego klosza wyciągać - wspólne wyjazdy, wycieczki - jest to bardzo dobra metoda.
Zdaję sobie sprawę z istnienia różnych barier (w tym wypadku nie tylko architektoniczne czy komunikacyjne), w tym także takich, które wytworzyły się w Niej samej poprzez długie lata w czterech ścianach.
Dlatego uważam, że wykonujesz dobrą robotę usiłując ją wyrwać z tej klatki poprzez wspólne wyjścia, wycieczki czy wyjazdy.
Powinniście też mieć jak najwięcej wspólnych znajomych (którzy w Waszym przypadku byliby jednak Twoimi wcześniejszymi przyjaciółmi i może dlatego jestto dla Niej trudne do zaakceptowania).
Na pewno nie jest łatwo zmienić Jej dotychczasowych przyzwyczajeń i przekonań, dlatego mocno ściskam za Was kciuki, aby to się udało.

_________________
Śpieszmy się kochać ludzi tak szybko odchodzą X. Jan Twardowski

W swoim domu raczej mogła by być bardziej samodzielna.niż jest.kwestia w przystosowaniu paru rzeczy.Przez 30lat kazdy ja wyreczał,nie angażowano jej w domowe obowiązki tłumacząc głupio "ty będziesz robiła to godzine ,a ja zrobie to sama w 20 min."