Matt Warner jest nauczycielem biologii. Wykłada w tej samej szkole, co jego ojciec. Gdy starszy pan dostaje ataku serca, jego syn musi sprostać nowym problemom. Na miejsce ojca Matta zostaje przyjęty nowy nauczyciel. "Pan D." jest uwielbiany przez uczniów, ponieważ nie tylko ciekawie wykłada historię, ale również potrafi znaleźć ze zbuntowanymi nastolatkami wspólny język. Matt jest do niego wrogo nastawiony, bardzo zazdrości mu popularności wśród podopiecznych. Jednak, kiedy dowiaduje się, że "Pan D." choruje na raka, jego stosunek do nowego kolegi diametralnie się zmienia. Nowa znajomość, która później przemienia się w przyjaźń wywrze ogromny wpływa na jego dalsze życie...

Landon jest najpopularniejszym chłopcem w szkole. Jest zabawny, ma super ciuchy, najładniejsze panny i fajowych kumpli. Jest po prostu cool. Pewnego dnia postanawia wraz z kumplami trochę ponabijać się z pierwszoklasisty, co kończy się tragedią. W ramach resocjalizacji zostaje przydzielony przez dyrektora szkoły do "załogi sprzątającej" korytarz, w soboty musi pomagać w lekcjach matołkom z podstawówki, i o zgrozo, wystąpić w kwaśnej sztuce, przygotowywanej przez kółko teatralne na koniec roku szkolnego. Tragedia. Wolałby łyżeczką zdrapywać gumę do żucia z autostrady niż dać się tak publicznie upokorzyć. Tym czasem okazuje się, że we wszystkich tych smętnych zajęciach uczestniczy, i to zupełnie po dobroci, Jamie - rzewna córka miejscowego pastora. Ubrana w workowate kiece Jamie śpiewa również w kościelnym chórze i ogląda gwiazdy przez teleskop własnej produkcji. Jamie jest wyszydzanym kozłem ofiarnym grupy Landona, ma jednak dobre serce i kiedy ten prosi ją o pomoc w opanowaniu roli, zgadza się bez wahania. Stawia tylko jeden warunek. Chłopak musi obiecać, że się w niej nie zakocha. Nic prostszego? Wręcz przeciwnie.

Zatem nie wierzę w miłość dla ideałów