Właśnie niedawno obejrzałem sobie; The Diving Bell and the Butterfly - Motyl i skafander.
Cytuj:
Film Juliana Schnabla jest realizacją tyleż udaną, co wręcz niezwykłą. Mało kto, tak jak twórca "Basquiata" czy "Zanim zapadnie noc", potrafi pokazać na ekranie ludzką tragedię w sposób wydawałoby się niemożliwy, czyli witalny, pełen energii, niepozbawiony także pewnej szczerej i zadziwiająco prawdziwej dawki humoru. "Motyl i skafander" to historia autentyczna, która jednak pozostaje również swego rodzaju artystyczną wizją jej autora. Sama opowieść, będąca z jednej strony formą rozrachunku z życiem, jego wspomnieniem, z drugiej zapisem stanu ducha człowieka sparaliżowanego od głowy po palce u nóg, ma w sobie zarówno cechy rzeczywiste, jak i odrealnione. Film mimo odniesienia do nieuchronności ludzkiego losu, kruchości natury człowieka, sprawia wrażenia pełnego kreacji kina, któremu jest daleko do filmowej, acz realistycznej próby odwzorowania faktów z historii. Schnabel wspierając się równie wyjątkowym literackim pierwowzorem, stworzył fantastyczny film, niemający wiele wspólnego z klasycznym dramatem, chociaż z całą pewnością nim będącym.
"Motyl i skafander" jest adaptacją książki Jeana-Dominique'a Bauby'ego, zatytułowanej "Skafander i motyl". Bauby napisał ją będąc całkowicie sparaliżowanym w wyniku wylewu krwi do mózgu. Po trzech tygodniach śpiączki okazało się, że wystąpił u niego tzw. "zespół zamknięcia". Innymi słowy jego całe ciało pozostawało sparaliżowane przy dobrze funkcjonującym mózgu, pozwalającym mu w pełni słyszeć, widzieć, marzyć, ale też wspominać. Były redaktor magazynu mody "Elle" jedyny kontakt oraz komunikację z otoczeniem utrzymywał dzięki lewemu oku. Za jego pośrednictwem oraz dzięki specjalnemu systemowi porozumiewania się, dyktował on wcześniej zapamiętane zdania i myśli osobie, która zapisywała je następnie na papierze. Po roku i dwóch miesiącach prace nad tekstem zostały wreszcie ukończone. "Skafander i motyl" został wydany z wielkim sukcesem w roku 1997, na dziesięć dni przed nieuchronna śmiercią Bauby'ego.
Źródło: http://www.stopklatka.pl/Naprawdę świetne kino, niesamowity monolog wewnętrzny głównego bohatera. Najbardziej mi się podobają trzy sceny; dialog ojcem przez telefon za pośrednictwem pielęgniarki, rozmowa z jego kochanką za pośrednictwem niedoszłej żony oraz już przy końcu takie ujęcie jak drogi się rozwidlają, jest to bardzo symboliczne, bynajmniej dla mnie. Poza tym rzeczywiście zdjęcia rewelacyjne, nie wiem czemu Janusz Kamiński nie dostał za nie oscara. Po raz pierwszy chyba skupiłem się tak na tym elemencie. Zawsze oceniałem efekt końcowy, z tym filmem było inaczej. To właściwie zdjęcia robiły wrażenie, nie sama treść, choć na pewno była ciekawa. Szczerze mówiąc, to momentami już nie mogłem patrzeć na ten ekran, męczyło mnie patrzenie okiem bohatera, miałem nadzieję, że coś się zmieni, że będę mógł coś zobaczyć. Ciężko jest oglądać film jednym okiem, a jeszcze okiem człowieka, który nie może się poruszać. Można zwariować;). I to jest genialne. Że męczę się razem z tym bohaterem, mogę się wczuć w jego sytuację, chociaż i tak wiem co on czuł, bo w pewnym sensie mamy podobne doświadczenia życiowe.
P.s. To jeden z nielicznych filmów, który dorównuje książce, na podstawie której był zrobiony, według mnie oczywiście.
_________________
Serdecznie pozdrawiam
Tomasz Grabowski
www.grahaw.prv.pl
"Wszyscy wiedzą, że czegoś nie da się zrobić, i przychodzi taki jeden, który nie wie, że się nie da, i on właśnie to robi." A. Einstein
lubie takie filmy. Moze ktos znac cos ciekawego wlasnie w tym stylu??(nie koniecznie musi byc o osobie niepelnosprawnej)
Piszę poprawnie po polsku.
Nowości
Mapa Strony
Index Mapy strony
RSS
