_________________
Smutek mam we krwi...

To super że chociaż trochę lepiej się poczułaś

_________________

Ja przez pewien czas pytałam głośno dlaczego ja . Nadal nie mogę się z moją chorobą pogodzić, ale już tylko w myślach "kłócę się z losem" i próbuje walczyć...................... z wiatrakami . Pozdrawiam

Nie zadaję sobie takich pytań i jakoś nawet oswoiłem się ze swoją niepełnosprawnością. Bolą mnie ograniczenia związane z tą chorobą a nie sama choroba. Człowiek nie może się rozwijać tak jakby chciał i jest skazany na to co ma pod ręką. A to niestety niewiele. Cierpi na tym i praca i życie uczuciowe, że już o budowaniu planów na przyszłość nie wspomnę.

A czy mogłabyś napisać na co chorujesz? Jeżeli nie to oczywiście zrozumie

_________________
http://katarzynat.blog.onet.pl/

Jeśli chodzi o niepełnosprawność,nie zadawałam sobie pytań,dlaczego.Jeżeli czegoś naprawdę nie mogę zmienić,to akceptuję to,bo niezgoda i szarpanina wewnętrzna nic dobrego nie daje,wręcz przeciwnie.Nie pogodziłam się natomiast z niedobrymi,destrukcyjnymi zjawiskam z mojego życia np , z nałogiem mojego męża,rozwiadłam się i....odzyskalam go już nie pijącego ,szanującego mne i kochającego.
Twierdzę,ze nie każde cierpienie ma sens i jeżeli możemy w swoim życiu zmienić coś na lepsze,to miejmy odwagę to zrobić.

Nie wiem, to może nie na miejscu, ale wydaje mi się, że prawda może być banalna. Jeśli ktoś cierpiał z powodu działań lekarzy to winny jest system, który nie wymaga od lekarzy, nie eliminuje słabych lekarzy, nie rozlicza z dokonań, nie ściga, chociażby finansowo za błędy, nie wymaga ciągłego dokształcaniasię. To jest skutek czyiś zaniechań, ludzi, których trzeba rozliczyć, żeby nic podobnego nie miało miejsca później, wobec innej osoby. Myślę, że demoralizujące jest np. że minister zdrowia to lekarz, bo broni lekarzy, przyszedł z jakiegoś środowiska lekarskiego i musi do niego wrócić wmiarę komfortowo. Np. ministrem obronności nigdy nie jest wojskowy, bo występuje konflikt interesów. Jeśli ludzie strajkują, to ludzie współczują strajkującym i się z nimi solidaryzują, uważając za słuszne ich żądania bez rozliczania ich z konkretnych dokonań indywidualnie, pieniądze tak, ale za dokonania. Inaczej jest po części w edukacji teraz, gdzie pieniądze i awans daje się za podnoszenie kwalifikacji i choć nie jest to system idealny, to wykluczenie z zawodu jest możliwe. Podobnie w policji i innych dziedzinach, niestety w środowisku lekarskim nic się nie zmieniło od PRL-u i to jest wynik kolejnych zaniechań rządzących. Inna sprawa, że medycyna nie jest nauką ścisłą i pewną, a człowiek popełnia błędy, tylko że jak ja popełnię błąd w pracy, to nie będzie miało to tak katastrofalnych skutków.

_________________
[Czasem] Nie zgadzam się z tym, co mówisz, ale oddam życie, abyś mógł mówić (miał prawo mówić) to, co mówisz (HALL/WOLTER).
Nie mam czasu nienawidzić ludzi, którzy mnie nienawidzą, ponieważ jestem zajęty kochaniem tych, którzy mnie kochają;)

Ja mam dużo pytań dlaczego ja? Dlaczego teraz? Czy nie nacierpiałam się w swoim życiu już dość? Choruję od 3 miesiąca życia, pogodziłam się z tym, choć dzieci są brutalne wobec niepełnosprawnych, chorych, poczułam to na własnej skórze . I jak już myślałam że idzie ku normalnemu to musieli mnie zarazić w szpitalu . I do końca życia chora będę, nawet nie kwalifikuję się do leczenia bo stan przewlekły, a jakbym teraz zachorowała to byłoby do zaleczenia. Nawet tą szansę mi odebrali . W porę nie wykryli, a i teraz przypadkiem wyszło. Nasza służba zdrowia to jedno wielkie bagno i tyle . Bo jakby zachowali elementarne zasady bezpieczeństwa ja bym była zdrowa.

Tak juz poprostu miało byc swiat był by zbyt piekny bez takich osób jak my

_________________
Doceń to co masz w zasięgu, w każdej chwili możezs to stracić....

Ja z tym że oczy mam chore pogodziłam się bo wiem że po części to moja wina, po części losu że nie dane mi było wcześniej zrobić operacji. Ale z tym że z zaniedbania lekarzy jestem chora trudniej to zaakceptować, szczególnie że to ma konsekwencje na całe moje życie.
Koteczka, świat by był bez nas piękny może, ale dzięki nam niektórzy OP zmienią swoje nastawienie do życia, będą bardziej wrażliwsi wobec cierpienia innych. Świat nie może być za piękny Bez nas, nie trzeba tak myśleć. Każdy ma jakiś cel w życiu, przeznaczenie, żyje by spełnić swoją misję . Ja myślałam że już pogodziłam się z tą chorobą, a tu jeden post wyzwolił tyle negatywnych emocji u mnie:(

---- Dodano 23 kwietnia 2011, 00:59 ----

Trochę niezrozumiale pierwszy post napisałam, mam tak nieraz . Ja i bez tej najnowszej choroby bym była ON, mam spory bagaż chorób współistniejących ze sobą, jedną zaleczoną epi nareszcie ale zaniedbali inne bo ratowali z tej choroby. Także byłam operowana na oczy( zez ) dopiero w wieku 28 lat co było o 20 lat za późno bo powikłania których nawet lekarka nie mogła przewidzieć, choć to jest jedyna lekarz której ufam w 100% bo na reszcie zawiodłam się. Mam żal do lekarzy za zaniedbania higieniczne że mi to wszczepili, ci co czytali mój pierwszy post wiedzą o co chodzi . Ale już tak nie rozpaczam, jestem z natury pogodna, ale i skryta, nie lubię okazywać uczuć, szczególnie smutku. Że jestem na to chora wie tylko mój chłopak (musi wiedzieć), moja rodzina, a gdy miałam taki okres że musiałam się komuś zwierzyć to mojej koleżance z pracy choć obawiam się czy nie powie komuś więcej . Tutaj szczerze piszę bo internet daje złudne poczucie anonimowości, a każdy potrzebuje się wygadać i być wysłuchanym, ja szczególnie bo w realu boję się zwierzać, boję się odrzucenia, to mała miejscowość i inna mentalność.

U mnie też TU jest ,,pies pogrzebany'' .A ostatnio boleśnie to odczułam.

_________________
http://witaj-w-atelier.blogspot.com/

NIE, oszalałbym gdybym się zastanawiał...

Ja też i nadal doświadczam.Gdyby nie przyjaciele i inni serdeczni, chyba bym się poddała.

_________________
http://witaj-w-atelier.blogspot.com/

Jasne,że w głowie rodzi się pytanie"dlaczego ja'.ale nie zadawałam go innym.Znalazłam taką może trochę głupią odpowiedż:jeśli nie ja to kto? Nie mam nikogo takiego komu mogłabym tak źle życzyć i pomogło.Zaakceptowałam siebie ze swoją niepełnosprawnością, otoczenie też mnie akceptuje.Pewnie,że czasem jest ciężko,wszyscy to wiemy, ale są też takie dni,że zapominam o kalectwie.Życie to chwila,trzeba się nim cieszyć mimo wszystko.

A może , za kogoś ;
być może za samego siebie ..
//= ? !=//

Nie zadawałam sobie tego pytania, uważam, że jest bezcelowe. Za to bywa, że jestem wściekła na siebie, że tak długo dawałam się zwodzić moim powiatowym lekarzom (ale to inna bajka) i staram się tego nie robić, bo to już niczego nie zmieni.

_________________

A ja problemów nie mam bo
Cierpienie nie jest w cenie
Jedyne co polecam to
Ponowne narodzenie