Z tym obserwowaniem, to chyba jest trochę tak, że ludzie, którzy nie potrafią samego siebie zaakceptować, mają trochę fioła na punkcie że ktoś ich obserwuje. Sami przecież obserwujemy inne osoby. Ktoś nam się podoba, ktoś inny zwraca szczególną uwagę swoim zachowaniem i jest ok. Normalna sprawa żeby patrzeć na inne osoby. Tylko w ten sposób można nawiązać jakiś kontakt.
Ja nie widzę problemu.

Akceptuję siebie w 100% i nie zwracam zbytnio uwagi na to, czy ktoś mnie obserwuje. A niech się patrzy jak chce.

mariano dobry diagnosta z Ciebie Chyba sporo racji w tym jest bo ja mieszkam w małej mieścinie i tutaj z reguły ludzie nie są do siebie przyjaźnie nastawieni. Cenna wskazówka w celu podniesienia nadziei, że to tylko chwilowa niedyspozycja niż poważny objaw chorobowy thanks

Czy zdarza mi się że ktoś mnie obserwuje?? być może, niezauważyłem tego.
Mnie się zdarza innych ludzi obserwować, na przykład jadąc pociągiem poatrzę, jak kto jest ubrany, kto wsiadł itp...robie to dla zabicia czasu.
Oczywiście jest różnica między spojrzeniem się kto wsiadł a wgapianiem się.


Jeśli ktoś ma wrazenie że jest ciągle obserwowany to może być to objaw choroby psychicznej.

Pewnie,ze tak.Ktoś patrzy na mnie,najczęściej dzieci .Ale ja tez obserwuje ludzi,jak są ubrani itp. Jeśli sie ktoś gapi denerwująco ,ja tez zaczynam się na tego kogoś patrzeć.Od razu odwraca wzrok.Jeśli to małe dzieci,uśmiecham się do nich.

_________________
http://witaj-w-atelier.blogspot.com/

Przestałam dbać o to, czy mi się ktoś przygląda( w większości przypadków). Inna sprawa ,że te ciekawskie spojżenia najczęściej posyłają mi dzieci ,a ciekawość w pewnym wieku jest przecież naturalnym odruchem - zwykle rozbrajam takiego miniaturowego delikwenta uśmiechając się i mówiąc "cześć".Gorzej gdy gapią się ludzie starsi .Często słyszę od nich komentarze typu "Taka młoda,a już kaleka" albo "A co to się dziecku stało?".Szczytem bezczelności było kiedy jakaś kobieta usiłowała dać mi jałmużnę (sic!) . Wiecie co jest w tym najbardziej denerwujące ? Skracanie dystansu .Z niewiadomego powodu ludzie myślą ,że osobę niepełnosprawną ,można bezkarnie zaczepić i zapytać prosto z mostu ,ze współczującym uśmieszkiem na ustach : "A co to się stało?" - otóż nie! Wcale nie życzę sobie być w ten sposób nagabywana .Zastanawia mnie dlaczego ludziom wydaje się ,że szczytem marzeń każdego niepełnosprawnego jest ,rozprawianie o przyczynie swojej niepełnosprawności. Najgorsze jest to,że nawet osoby mające najlepsze intencje zaczynają rozmowę ze mną w ten sposób i tym samym zapewniają sobie beznadziejne pierwsze wrażene - byłam tak kiedyś podrywana .

Po to mają oczy żeby patrzeć w końcu mnie to lata czy patrzą na mnie jak na mądrą czy wariata Z resztą obcy to nie przyjaciele

_________________
"Dziś jesteś niebem,
które płacze za me łzy.
Jesteś słońca promieniem,
wciąż układasz moje sny.
Bądź mym aniołem,
aż do końca świata i
strzeż mnie przed sama sobą,
gdy zawiodę wybacz mi"

_________________
Smutek mam we krwi...

A po czym tak twierdzisz że jesteś podsłuchiwana/?

_________________
Świat jest wielki a ludzie na nim rozmaici

_________________
Smutek mam we krwi...

nie wiem Ewa ja nie bardzo się na tym znam

_________________
Świat jest wielki a ludzie na nim rozmaici

U mnie obserwowanie mnie przez innych ludzi jest częścią mojej choroby. Niby wiem że to nieprawda a jednak sobie wmawiam że tak jest i szukam w każdym spojrzeniu innych mojej racji że tak jest. Obserwowanie i ocenianie mojej osoby to jeden z moich koszmarów

Ja nie dość, że jestem ON to jeszcze dziwnie wyglądam. :D
Kolczyki, czarny ("szatański") ubiór i jaskrawo czerwone włosy. :D

Ze względu na wygląd często zdarza mi się, że ludzie robią mi zdjęcia (oj, nie raz dostałam fleszem po oczach...) albo wchodzą w różne stoiska bo się zagapią. :D Kiedyś facet zagapił się na mnie i wlazł w jakieś stoisko z kosmetykami, hihi. Czasem słyszę za sobą charakterystyczne *pstryk*, odwracam się, a ktoś udaje, że nie patrzy na mnie, a kątem oka jedzie w moją stronę. ;)

Moją mamę to zawsze denerwowało, jak chodzimy na zakupy i ludzie patrzą na mnie (nieważne czy na ubiór i na czy jak się "poruszam") to mama się denerwuje i zaczepia ludzi (niektórzy chamsko gapią się wręcz z otwartymi gębami), np. pyta czy coś się nie podoba albo czy człowieka ktoś nie widział itp.
Czasem robi mi się przykro jak jestem ubrana "normalnie", a mimo to ludzie się gapią, albo słyszę czasem "co choroba robi z ludźmi" czy coś takiego, ale z drugiej strony idzie się przyzwyczaić.

_________________
Ilizarowicze łączmy się na www.aparatilizarowa.pl !
Klikajcie LUBIĘ TO! :)
Możesz pomóc w moim leczeniu... KRS:0000270809 / CEL SZCZEGÓŁOWY 1%: BASANDOWSKA, 1307

Wykonuje taki zawód, że lokalne środowisko zna mnie doskonale, czasami źle się z tym czuję, brak mi anonimowości, i jestem już tym zmęczona, bardzo zmęczona. Denerwuje mnie, że obcy ludzie zauważają zmiany u mnie:nowy rower, nową fryzurę czy nawet nową bluzkę, czasami to aż strach nowe majtki ubrać , coraz częściej marzę o czapce niewidce..

_________________
...ciemność zapada wtedy, gdy człowiek usiłuje być światłem dla samego siebie...

U mnie raczej jest obserwowana moja niepełnosprawnośc niż osobiscie ja, niewiem czy to jest normalne?.i z czego to wynika

_________________
Żadna droga nie jest trudna, gdy idziemy razem...

ja też nie wiem.Na mnie nieraz też się gapią jakby zobaczyli stwora z kosmosu

_________________
Świat jest wielki a ludzie na nim rozmaici