Zastanawiam się nad tym czy ja jako osoba niepełnosprawna ( Już...) mam prawo do... miłości, życia w społeczeństwie. Powątpiewam w to..., bo mi osobiście jest wstyd pokazywać się na ulicy. Kiedyś chodziłam do teatru, do kina, na spotkania ze znajomymi... A teraz? Odkąd stałam się 'on' musiałam zrezygnować z normalnego życia. A może to i była moja decyzja? Ale spowodowana wstydem. Jestem wybrakowanym człowiekiem. Niby mam wiele, ale i tak jestem beznadziejna. Czuję, że mnie nie ma. Został na mnie wydany wyrok: moja choroba postępuje i nie mogę mieć dzieci. Obawiam się... tzn, sama już nie wiem...

Oczywiście, że mają prawdo. Nawet zwierzęta mają prawo do chodzenia po ulicy oraz do uczuć. Mamy ograniczenia to jasne, ale to nie znaczy, że nie możemy nic - problem tkwi w Nas.

_________________
"[b]tak tak - tam w lustrze
to niestety ja
tak tak - ten saaaaam
[/b] - Grzegorz Ciechowski - "tak tak to ja"

Odmawianie sobie czego kolwiek z powodu wstydu jest śmieszne, im szybciej to zrozumiesz tym dla Ciebie lepiej, sama sobie tworzysz barierę.

Pewnie masz racje, od zawsze mówiono na mnie 'kaktus'. Chodzi o to, że od zawsze byłam poniekąd odludkiem, ale to spowodowane było tym, że już w przedszkolu rówieśnicy traktowali mnie jak trędowatą. A rodzice z kolei mówili mi, że to moja wina.Teraz jestem takim dziwadłem...

Piszesz, Kanno: Zatem odpowiadam: Nie masz takiego prawa, bo sama je sobie odbierasz. A więc na własne życzenie pozbawiasz się go. Masz więc dokładnie to, co chcesz...

Kanno doskonale to ujęłaś "kaktus", zdałam sobie sprawę, że też taka jestem i tak samo jak Ty. Uważam, że nie mam prawa być szczęśliwa, bo po co próbować jak od razu się zakłada porażkę. Szukam wymówek, by nie wychodzić z domu, nie nawiązywać kontaktów. Niby dobrze mi z samotnością, a jednak się nad tym faktem użalam. Kaktus

_________________

Mnie również ludzie tak traktują i to całe życie więc rozumiem, też miałam nie raz dość, ale zrozumiałam, że do ludzi trzeba wychodzić. W końcu znajdzie się ktoś kto nie będzie mnie tak traktował. Dla ludzi "inność" to szok trzeba ich z tym oswoić.

_________________
"[b]tak tak - tam w lustrze
to niestety ja
tak tak - ten saaaaam
[/b] - Grzegorz Ciechowski - "tak tak to ja"

Chyba masz rację... No to mamy wiele wspólnego... To nie takie proste...

Myślisz, że ja nie wiem, że to nie jest proste? Wiem, bo to przeżyłam i przeżywam. I ze swojego doświadczenia wiem, że tak właśnie należy robić.

_________________
"[b]tak tak - tam w lustrze
to niestety ja
tak tak - ten saaaaam
[/b] - Grzegorz Ciechowski - "tak tak to ja"

Po dzisiejszym dniu stwierdzam, że nigdy nie zaznam szczęścia i miłości. Stałam się potworem...

Sama z siebie robisz potwora, nie akceptujesz siebie i innych On. Każdy z nas ma przeznaczenie. Piszesz, że nie czeka Cię miłość, skąd wiesz Jasnowidzącą jesteś Może jak dojrzejesz, wydoroślejesz otworzysz się na świat i ludzi. Choroba Cię nie ogranicza, tylko Twoja mentalność i charakter. Nadal możesz chodzić do kina, na imprezy itp. Trzeba tylko chcieć. Piszesz, że byłaś odludkiem i miałaś przezwisko "kaktus". Więc swoim postępowaniem podświadomie odsuwałaś się od ludzi. Czasem swoim zachowaniem, mową ciała wysyłamy informacje do ludzi - ,,trzymaj się z dala''.

_________________
http://witaj-w-atelier.blogspot.com/

Masz rację..., ale powiedz mi jak można pokochać niepełnosprawną?

Można. Jestem przykładem - kocham niepełnosprawnego.

Kanno, na co chorujesz? Oczywiście jeśli można spytać. Każdy ma prawo do szczęścia, tylko trzeba się na nie otworzyć:). Ja też mam różne problemy związane z niepełnosprawnością (mpdz) i nie tylko. Ale jestem pomimo to szczęśliwa, bo mam super rodzinę, otaczają mnie też przyjaciele. Zawsze w życiu trzeba szukać pozytywnych stron .

_________________
http://katarzynat.blog.onet.pl/

Piszesz, Kanno: Oto odpowiedź: pełnosprawną miłością... Czy jesteś Kanno, innego zdania? Czy miłość do osoby niepełnosprawnej jest niepełnosprawna?

Choroba spadła na mnie niczym grom z jasnego nieba... Odebrano mi sprawność motoryczną, teraz jeżdżę na wózku... mam "partnera", który nie okazuje mi krztyny uczucia, a poznaliśmy się jak byłam sprawna, czyli jakieś 7 lat temu... Fajnie, ja nie mam super rodzinki... Jestem nieszczęśliwa, bo wiem, że nigdy już nie zaznam szczęścia... Chyba tak...

Tak myślisz, Kanno? To powiedz w kilku zdaniach, czym różni się miłość pełnosprawna od miłości niepełnosprawnej... I zgadnij, czy ci pełnosprawni, którzy mnie kochają (a jest ich kilkoro) żywią do mnie prawdziwą miłość, czy niepełnosprawną?

Niepełnosprawni nie mogą wielu rzeczy np. przytulić bliską osobę, usiąść jej na kolana. I wiele, wiele innych rzeczy nie mogą... Niczego nie będę zgadywać...

Ja też nie mogę przytulić, więc oni przytulają mnie, nie zawsze tak jak bym chciała, ale przytulają i pokazują, że im na mnie zależy. Jeśli Ty i Twój partner się od siebie odsunęliście to nie ma sensu być ze sobą tylko po to by ,,byle'' kogoś mieć. Kanno co myślałaś o osobach niepełnosprawnych zanim stałaś się taką osobą sama Proszę bądź szczera, chce poznać Twoje zdanie i poglądy.

_________________
http://witaj-w-atelier.blogspot.com/

Po pierwsze, przestań słuchać co o tobie mówią i zacznij żyć po swojemu, zmień myślenie, po drugie jak Sama będziesz o sobie myśleć "dziwadło" to co się dziwisz innym.Jak Cie widzą tak Cie piszą miej trochę honoru dla siebie.