Człowieku


gdy los ze mną zetknie Cię
i w przyszłości poznamy się,
nie obawiaj się wtedy mnie.
Podejdź do mnie, jak podchodzisz do drugiego człowieka,
nie uciekaj i przywitaj ze mną się.
A kiedy przełamiemy do siebie lody swe,
ja jak zawsze zniżę dla ciebie człowieku się.
I zacznę znów stopniowo przekonywać Cię,
że ten sam Bóg, który stworzył Ciebie, stworzył i mnie.
Ja niczym od Ciebie nie różnię się.
Ja też jestem człowiekiem, mającym, tak samo jak Ty,
uczucia i serce.
Ja też tak samo jak Ty,
chociaż mniej sprawne mam nogi i ręce.
Ja naprawdę nie gryzę, nie kopię, nie pluję.
Ja też kocham, myślę i czuję.
Ja nie jestem wegetującą rośliną,
ja jestem normalną, prostą, wrażliwą dziewczyną
i nie urodziłam się żadnym dziwolągiem, potworem.
Takie myślenie o Nas - ludziach sprawnych inaczej, jest nie tylko dla mnie nieludzkie, przykre, i chore.
Spójrz na mnie, Ja też jestem jak Ty- człowiek taki sam,
tylko mniejszą sprawność od Ciebie, człowieku, mam.
Spójrz na mnie i prosto w oczy odpowiedz na pytanie mi,
czy w moim wyglądzie brakuję czegoś ci?
A nawet gdyby członków byłoby mi brak,
to moja odpowiedź brzmiałaby „ tak” -
bez członków też można żyć,
nie musisz całym i zdrowym być,
aby człowiekiem nazywać i czuć się.
I tak naprawdę to niezależnie od tego,
czy jesteś sprawny, czy nie,
to nie wystarczy człowiekiem urodzić się.
Trzeba jeszcze człowiekiem być, aby łatwiej wspólnie
było nam żyć.




Szara Myszka

_________________
Pozdrawiam Małgorzatka