Wiecie co Kochani, Czytam te wasze wiadomości i... z jednej strony przykro mi się robi, a z drugiej - dostrzegam jeszcze bardziej jaką jestem szczęściarą! Mam MPD, jeżdżę na wózku, mam również "ruchy nie kontrolowane", nie zbyt wyraźną mowę i mimo, że Katowice to duże miasto, daleko mu do likwidacji barier. Coś tam drgnęło, ale niewiele. A mimo to, od kąt pamiętam przebywam w śród zdrowych rówieśników i nie mam problemu z wyjściem z domu. Chyba, że mi się po prostu najzwyczajniej w świecie nie chce. 30 lat temu nie było przedszkoli integracyjnych, więc chodziłam do normalnego. Oczywiście problemy z dyrekcją były, ale moi rodzice postawili na swoim! Ciężki to był dla nich czas, na pewno. Ja, jako 3 latek zupełnie inaczej to odbierałam. Podstawówka, to samo. I tak dociągnęłam do studiów i mieszkania w akademiku, w którym to wyszumiałam się na imprezach. Potem samodzielne mieszkanie, bez rodziców. Dowiedziałam się o sobie samej, ile maksymalnie potrafię z siebie dać, by potrzebować minimum opieki innych. I to mnie najbardziej cieszy. Mało tego, to wszystko spowodowało, że mam kochającego męża, który będąc osobą sprawną, nie bał się, że zostanie moją niańką. Owszem, chciałabym by przed moim blokiem zrobiono podjazd. Wtedy zupełnie samodzielnie mogłabym wychodzić np. do pracy, jeżdżąc wózkiem elektrycznym. Teraz mam aktywny, który lekko się prowadzi i znosi po chodach. Samodzielnie po nich schodzę, przy poręczy. Na wózku pcha mnie - głownie opiekunka, mąż, czasem znajomi, rodzice, teściowie też. I wiecie co? Chciałabym samodzielnie, nie ukrywam. Chciałabym mieć elektryka i móc na nim samodzielnie śmigać. Mam jednak, to co mam i cieszę się z tego. Ludzi, którzy mnie kochają, lubią, chcą ze mną przebywać. Chyba właśnie przez swą niepełnosprawność, większość z nich poznałam. No sami powiedzcie - po co pełnosprawnej osobie byłby ktoś potrzeby np. do ubierania się lub pójścia na uczelnię? Bez sensu! A ja chcąc nie chcąc, potrzebowałam pomocy. No więc, żeby nie fatygować do tego jednej, dwóch osób,starałam prosić jak najwięcej. A ci co nie chcieli/chcą, nie mogą, przebywać w moim towarzystwie - nie ma ich, nie zmuszam ich do tego. Są przecież jeszcze inni. Czasem też zdarzy się, że przechodnie gapią się na mnie. Wiecie co wtedy robię? Jak mam zły nastrój to pokazuję im język (mama mnie tego nauczyła:) ) A jak mam dobry, to się do nich uśmiecham. W obu przypadkach, są speszeni. Tylko, że w tym drugim, czasami odpowiedzą również uśmiechem
I to jest piękne! To my powinniśmy pomóc im się przestać bać naszej niep. Oni reagują strachem bo nas nie znają. Ale gdy już przekonają się do nas, to największe schody są do pokonania! Na serio!! Ja już się o tym przekonałam! I cieszę się, że są! To takie anioły, które pojawiają się na mojej drodze
Przemyślcie to co napisałam. Bo wcale się nie wymądrzam tylko tak żyję.
Pozdrawiam:)
wszędzie bariery. Jak nie krawężniki, to kocie łby... W ogóle Lidzbark Warmiński przeszedł wielką rewitalizacje 
ON nie mają zbyt wiele kasy na imprezy - u mnie jak są jakieś fajne koncerty to prawie zawsze płatne, a jak bezpłatne to nie mam z kim wyjść. I takie błędne koło.... 
Prawda jest taka, że miasto powinno się przystosować do ciebie, a nie ty do miasta. Na mnie też się ludzie gapią, a nawet komentują, ale ja na to nie zwracam uwagi... Idę w swoją stronę i nie masz się o co obwiniać, że jesteś taki, a nie inny. Jest takie mądre powiedzenie: Nie oglądaj się za siebie... Resztę dopowiedz sobie sam, bo nie chcę używać brzydkich słów na forum. Pozdrawiam ZGRYWUS
Nowości
Mapa Strony
Index Mapy strony
RSS
