Tak, to ja mogę sobie darować kawę dziś już... ksiądz, ksiądz, uch!
Wiedziałeś, że mnie to włączy, no nic.
Czy żałuje, tak. Kiedyś chłopak taki dosyć przystojny czegoś ode mnie chciał, ja myślałam sobie, że miły jest i to żarty, bo w granicach mojego myślenia nie mieściło się wtedy żeby ktoś powiedział, że w ogóle się podobam, a co dopiero, że chciałby się spotykać.
On przyszedł do mnie do domu z kwiatem, a był to słonecznik, wcześniej się dowiedział, że lubię kwiaty, ale nie róże bo banalne są moim zdaniem zwłaszcza czerwone.
Przyszedł i już mnie to wkurzyło, myślałam dobra żarty, żartami, ale po co się pastwić w ten sposób nade mną. Trzeba przyznać że wygadać to się za dobrze nie mógł... a kiedy już skończył to słonecznik na jego głowie wylądował i kazałam mu wy... itd, dlatego że zaczął mi mówić, że ja taka niedostępna i w ogóle, i że fajnie by było gdzieś razem pójść bo się mu podobam i bla bla ble. To się zdenerwowałam, bo tyle dziewczyn do niego wzdychało i jakoś nie widziało mi się, że akurat do kaleki przyszedł w takiej sprawie. Nagle żart wydał mi się jakoś brutalny, akurat w tamtym czasie przywykłam do różnych "kawałów" ze strony pełnosprawnej części klasy i już mnie nie ruszały różne zaczepki i wyśmiewanie, ale że facet nie był brzydki, zdecydowanie nie był, i że wydawał mi się bardzo fajny z charakteru, bo miał dużo zainteresowań i dobrze się uczył, często widywałam go w różnych ciekawych miejscach i starałam się żeby on raczej mnie nie zobaczył, to mi się zrobiło przykro, że i on wpisał się w ten krajobraz i go wygoniłam...
Później nie chciałam go w ogóle słuchać, coś tam mówił, coś tłumaczył, to odpowiadałam, że się nie spodziewałam po nim i niech kalece doa spokój, bo to nie jest już śmieszne.
Później miał dziewczynę, to mnie coś tam ukuło <baby, ach te baby- jak to mówią>, ale sobie pomyślałam "ładna, zdrowa, co tu się dziwić, zasłużył sobie na taką właśnie".
Potem już nie miał, później znów miał jakąś... a w końcu mi ktoś powiedział, że był we mnie zakochany, nie przyszedł wtedy dla żartu.
W tamtym czasie dzięki pomocy mamy i kilku innych ludzi byłam w środku swoistej rewolucji mentalnej i pomyślałam sobie " a może?"...
Było podobnych sytuacji kilka... kiedy nie dopuściłam nikogo do siebie, teraz czasem mi głupio przed tymi ludźmi, a przed tym chłopakiem spuszczam wzrok, choć na ogół bezczelna bywam, to mi strasznie głupio jak sobie przypomnę jak on musiał w szoku uciekać przede mną z kwiatkiem na głowie...
Często już się z tego śmieję, ale wtedy było jak było, dobrze że dziś inaczej jest.
? nie no nie najgorzej , dość oryginalnie i .... tanio . Van Goghiem nie będąc , wykazał się pomysłowością i dobrymi chęciami .
skoda slow 
Nowości
Mapa Strony
Index Mapy strony
RSS
