Moim zdaniem i to jest moja opinia. Jak by nie spojrzeć na sprawę barier architektonicznych, jak i na samo zagadnienie niepełnosprawności. Państwo polskie miało (moim zdaniem), już dość czasu na podejście do tych zagadnień w sposób poważny i nader właściwy. Nie zgadzam się z twierdzeniem, że nie można więcej i lepiej, że nie można poważniej i skrupulatniej. Można! I nawet trzeba. Moim zdaniem każda sprawa da się załatwić i przynajmniej zmodyfikować, jeśli jest zdrowa wola i chęć zmiany a nie tylko pozory, jakie zagościły w mentalności jak i działaniu naszego rządu.
Wiadomości, jakie podają media związane z niepełnosprawnością, nie są zgodne z rzeczywistością. Dość dobrze śledzę to co podaje się w mediach na ten temat i moim zdaniem informacje te są bardziej nastawione na medialność, komercjalizm, handel sensacją, jak pomocowym charakterem zadania.
Bariery są do zmiany i to nie ulega moim zdaniem wątpliwości, tyle że musi zmienić się podejście rządzących i decydujących do tego tematu. A zmienić się może tylko w tedy, gdy z całej polski, zaczną owe urzędy być zasypywane fotografiami dowodzącymi iż owe konkretne bariery nadal istnieją wbrew zapewnieniom że ich nie ma. Mam tu na myśli, że każdy zainteresowany koniecznością konkretnej likwidacji konkretnej bariery w jego otoczeniu, winien sam fotografować takie miejsca i z odpowiednim opisem przesyłać je do urzędów i urzędników, którzy mają to w obowiązku korygować. Skoro ON będą milczeć i biernie narzekać na coś co można zmienić i co trzeba zmienić, to nic się samo z siebie nie zmieni. Kule trzeba pchnąć aby się toczyła, więc w Nas wszystkich siła. Każdy ma dzisiaj możliwość zrobienia lub wykonania zdjęć z miejsc, które dla niego konkretnie i indywidualnie są barierą. Z takich właśnie indywidualnych miejsc składają się wioski, miasteczka, miasta i wielkie aglomeracje. Czas nagłaśniać te rzeczy, aby media zaczęły emitować te sprawy takie jakimi są, a nie takie, jakie się nadają do wyemitowania. Nie ma bariery nie do zmiany, czy tez nie do zmodyfikowania. Jest dzisiaj mnóstwo specjalistów w tej dziedzinie, którzy wreszcie powinni za to się wziąć i zmieniać.
Co do mentalności tych w urzędach jak i tych zainteresowanych. Moim zdaniem musi się wreszcie zmienić. Jedni uważają, że urzędy są li tylko po to aby przepracować do emerytury, że posadka się należy, że nie ma się co przemęczać, jakoś będzie. A inni utrzymują się w przekonaniu, że najlepszym sposobem na załatwienie sprawy w urzędzie jest uniżoność. Czas to zmienić. I to nie ulega wątpliwości. Ale to moje zdanie.
Dzisiaj w tak prężnym rozwoju państw tak i naszego, nie może być stwierdzenia, że nie ma pieniędzy, że nie ma funduszy, że czegoś się nie da szybko zrobić - bo to po prostu nie jest prawdą. Są pieniądze, są fundusze i są możliwości, tyle że wciąż zagadnienie niepełnosprawności w naszym państwie traktowane jest, jako coś, co nie jest równorzędnym tematem do infrastruktury, jaką się tworzy każdego dnia. I to się tyczy i do sektora państwowego, jak i do sektora prywatnego. Jedni i drudzy powinni poważnie i z respektem podejść do konsekwencji wynikającej z niedopełnienia z którego wynika konkretna bariera.
Czas najwyższy egzekwować nasze prawa a nie tylko o nie uniżenie prosić. Gdy i tak bardziej patrzy się na prywatę, a niepełnosprawny? No cóż......
Skoro w naszym państwie mogą być i powstawać molochy urzędów, mogą i powstawać przykłady zdrowego rozsądku a nie nieprzeniknionej ignorancji.
Nieraz zastanawiam się nad tym, kiedy każdy z niepełnosprawnych zacznie myśleć o sobie, jak o człowieku, który myśli, widzi i czuje, który ma prawo do godnego życia a nie do coraz to mnożących się powodów na nie.
To absurd. Bo jeśli mówić o coraz to nowocześniejszym państwie, które siłą pcha się do Unii europejskiej, chce Euro, a nie potrafi wpierw zabezpieczyć tak ewidentnych spraw. Nie będę wchodził w inne powody i zależności bo temat tyczy się niepełnosprawnych a nie edukacji, polityki czy co tam jeszcze. Tak naprawdę myślę sobie, że te pośrednie powody są tylko wymówka, płaszczykiem do usprawiedliwienia nieudolności i ignorancji. Do kamuflowania prawdziwego powodu niedopełnienia tego, co winno być już dawno zrobione.
Krew mnie zalewa, jak słyszę, że nie ma pieniędzy na to, aby dostosować drogi dla On aby ich powierzchnia nie stwarzała zagrożeń. Chodniki, wejścia do wszelkiego dobra użyteczności publicznej, windy, toalety. Są pieniądze, ale zawsze coś jest ważniejszego.
Skoro nie ma na to pieniędzy, to pytam, dla czego w budownictwie są okna, drzwi, schody. Dla czego są parkingi dla zdrowych zmotoryzowanych. Skoro nie ma pieniędzy, nie powinno być i tego. Pustynia. A proszę mi powiedzieć, z jakiej racji zwykły parking jest ważniejszy od wytyczonych stanowisk ( koperta )? A może ile kosztuje bezpieczny zjazd i podjazd z chodnika na jezdnię i powrotem? Może miliony kosztują urządzenia sygnalizacyjne dla niewidomych i głuchych, podczas gdy w całym kraju bilbordy reklamowe rosną jak grzyby po deszczu? Dla czegóż to niepełnosprawna osoba nie ma prawa skorzystać z dóbr użyteczności publicznej tylko dla tego, że jakiś tam konował tak zadecydował?!
Skoro inne nacje potrafią strajkować i protestować, choć ich dochody są o niebo wyższe od wielu z nas, nie wspominając o możliwościach finansowych, to czemu nie uznać wreszcie, że my niepełnosprawni, możemy tez protestować właśnie w ten sposób i fotografując miejsca barier, przesyłać je do prasy, Urzędów za to odpowiedzialnych, TV. Zasypać programy pseudo pomocowe nam naszymi dowodami na ignorancje w tym temacie.
Lecz jedno musi być zrozumiane przez Nas niepełnosprawnych. Jeśli sami nic nie zrobimy i nie ruszymy się z cienia, to nic nie będzie zrobione i to jest jak i będzie na rękę ignorantom z za biurek.
Czas przestać myśleć o każdej sprawie, w kategoriach nie warto, nie dam rady, czy nie mogę. I przestać się licytować kto ma rację a kto nie? Kto jaki jest? Bo nie w tym rzecz.