|
Co do wypowiedzi Ewy - nie zgodzę się z tym, że dziecko bardzo mocno cierpi poprzez sam fakt, że ma rodzica czy rodziców ON. Owszem może to być problem, podobnie jest w przypadku, gdy dziecko jest innego wyznania - przykład. Na szczęście jeśli trafi w szkole na odpowiedniego nauczyciela - szczególnie w tych małych klasach problem można bardzo szybko rozwiązać.
Mi zdarzyło się w gimnazjum (podstawówka była sielanką), że miałam w klasie kilku typów z pod ciemnej gwiazdy i starali się zatruć mi życie. W sumie to nie starałam się tego rozwiązywać, bo bardzo wcześnie się okazało, że pani nauczycielka też tak naprawdę nic zrozumieć nie umie. Zdecydowałam się po prostu na szkołe, gdzie nie będzie ludzi z tak zwanego marginesu społecznego czy tak zwanych głupio - mądrych i po prostu opuściłam moje miasto z czego jestem bardzo zadowolona. Większości tych osób, które wypowiadały sie na mój temat negatywnie szczęki opadły i do teraz mi się z całej sytuacji śmiać chce.
Wracając do tematu. Wydaje mi się jednak, że Ewa poruszyła dość ważną kwestię - co do opieki nad dzieckiem i pomocy ze strony dziecka. Nie wiem czy oglądaliście kiedyś na discovery travel and living program o karłach. Mnie krew zalewa jak na to patrze czasem. Szczególnie ojciec tych dzieci wielokrotnie jest sflustrowany, wręcz wyżywa się na tych dzieciaczkach, poza tym notorycznie je wykorzystuje - jakby one były tylko po to by mu pomagać. Wiadomo, że każdy z nas myśląc o dziecku, planując widzi to kolorowo, ale napewno warto wziąć takie zachowania pod uwagę, przeanalizować, jak się w tej czy innej sytuacji zachowamy.
Jeśli chodzi o taką opiękę w praktyce. Często mam w domu dziewczynkę - teraz 4 latka. Przyjeżadza do babci i zwykle ląduje u nas. Nie mam problemu z opieką nad nią. Bawimy się, posiłki, bywało, że trzeba było wykąpać, przewinąć - wszystko spoko. Dodam, że mała jest nad wyraz grzeczniutka i rezolutna, tzn. nie jest to dziecko spokojne, kiedy szalejemy to szaleje, ale jak się coś powie, że nie wolno to to respektuje. Mimo to nigdy sama bym się nie odważyła z nią wyjść na spacer. Zawsze wychodzimy jeszcze z moją siostrą. Dziecko może być najgrzeczniejsze, ale gdy zobaczy po drugiej stronie ulicy kotka, pieska, ciocie, babcie może mu coś odbić i się zerwie do biegu. Jestem w pełni świadoma, że mam mniejszą możliwość skoczyć, złapać i jednak w tej kwesti bym się trzymała tego co Ewa napisała. NIe chodzi tu nawet o sąd czy o odebranie dziecka, ale o świadomość życia z ciężarem, że coś się stało dziecku, bo może gdzieś zabrakło mojej odpowiedzialności.
Sama kiedyś przeszłam koszmarną sytuację, koncert plenerowy siedzę sobie na krzesełku przed barierkami i przybiegł synek znajomej. Wpakował mi się na kolana i tak siedział. Nie wiem keidy ochrona rozsunęła barierki i puściła tych wszystkich ludzi. Gdyby nie znajomy który chwycił i mnie i dzieciaczka i szybko odbiegł nie wiem co by z nas zostało - krzeselko było w częściach. Nie było w tym bezposrednio mojej winy, ale nietsety prawda jest tak, że gdybym była zdrowa chwyciła bym małego i wiała, a tak byłam tylko zdezorientowana, bo sama uciekać i go zostawić nie wchodziło w grę. To był ułamek sekundy i niestety przez ten ułamek nie byłabym wstanie za rączkę go najszybszym krokiem doprowadzić do bezpiecznego miejsca, a wziąć na ręcę i biec nie mogę.
[ Dodano: Wto Lis 03, 2009 16:29 ]
Mimo to nie uważam, że nie mogę mieć dziecka, ale napewno wymaga to dużej rozwagi i odpowiedzialności. Dużo większej, niż u zdrowego człowieka. Częściej trzeba rozważać wiele wydawałoby się nieistotnych kwestii.
_________________
A ja problemów nie mam bo
Cierpienie nie jest w cenie
Jedyne co polecam to
Ponowne narodzenie
|
Nowości
Mapa Strony
Index Mapy strony
RSS
